Jean I Flelipe
Jean I Flelipe – król Polski oraz Francji, wywodzący się z magnackiego rodu Flelipów.
Wczesne dzieciństwo
Jean urodził się w 1657 roku jako pierwszy syn Timasa, głowy magnackiego rodu Flelipów. Początkowo był przygotowywany do odziedziczenia rodzinnego majątku oraz zarządzania folwarkiem.
Młody Jean wykazywał jednak brak zainteresowania prowadzeniem majątku. Zamiast tego fascynowała go kariera w korporacji kościelnej. Po licznych oznakach niesubordynacji oraz po narodzinach drugiego syna głowy rodu zezwolono mu na podjęcie kariery w strukturach kościelnych.
Droga do tronu
Po ukończeniu edukacji w wyższej szkole korporacyjnej w Poznaniu Jean rozpoczął karierę w korporacji kościelnej. Szybko jednak uznał, że instytucja ta ma niewielki wpływ na funkcjonowanie państwa.
Z tego powodu rozpoczął działalność polityczną w sejmikach szlacheckich, budując własne stronnictwo przy wsparciu swojej rodziny magnackiej.
W 1686 roku wziął udział w wolnej elekcji jako kandydat na króla Polski. Przegrał jednak wybory różnicą dwóch głosów z Andrijem Augustem.
Jean nie pogodził się z porażką. Podczas obrad sejmu wielkiego, gdy wywołano króla, podał się za niego. Ponieważ Andrij August miał rzekomo spędzać większość czasu na produkcji czerwonych robaków i nie był świadomy własnej kandydatury aż do momentu zwycięstwa, zdecydował się oddać władzę Jeanowi.
Panowanie i przewrót
Panowanie Jeana zapamiętane zostało z powodu licznych reform.
Do najważniejszych zaliczano:
- wynalezienie i powszechne wprowadzenie dróg jako elementu transportu w Polsce,
- obniżenie podatków dla magnaterii,
- podwyższenie podatków dla pozostałych stanów społecznych – szlachty, mieszczaństwa i chłopstwa,
- wprowadzenie ustawy nakazującej przedstawicielom najwyższych stanów społecznych uwalanie się jedzeniem podczas posiłków,
- przeniesienie stolicy z Warszawy do Poznania, po tym jak podczas obrad dworu królewskiego uznano, że Warszawa nie spełnia standardów reprezentacyjnych państwa, a według relacji z epoki „miasto jebie gównem”.
W 1693 roku, na prośbę swojej ciotki Emaeuli le Burbon, francuskiej arystokratki, rozpoczął działania mające doprowadzić do unii personalnej między Polską a Francją.
Cel ten osiągnął w 1695 roku, gdy zdobył koronę francuską i został królem Francji.
Decyzja ta wywołała jednak silny sprzeciw części polskiej szlachty. Według relacji z epoki znaczna część społeczeństwa „pluła na żabojadów”.
W 1696 roku w wyniku zamachu stanu Jean został zmuszony do ucieczki z Polski. Na tron wstąpił wówczas Johann II Bomberg.
Emigracja
Po ucieczce do Francji Jean utworzył rząd Polski na uchodźstwie. W czasie emigracji zajął Luksemburg, gdzie koronował się na jego księcia i rozpoczął organizację armii polskiej na emigracji.
W 1702 roku w Polsce doszło do wielkiej tragedii znanej jako Paranormalna Transeksualna Ciupaga (PTC). Jean uznał to za dogodny moment do odzyskania władzy i rozpoczął ekspedycję wojskową.
W wyniku kampanii pokonał uzurpatora oraz jego wojska i powrócił do kraju. Z nieznanych powodów postanowił jednak zrezygnować z korony i pozwolił Johannowi II Bombergowi dalej sprawować władzę.
Plotki
Według jednej z plotek Jean I Flelipe pozostawał w sekretnym związku z Johannem II Bombergiem. Miało to być powodem jego rezygnacji z korony po odzyskaniu kraju.
